Lato było naprawdę gorące, za gorące by gdziekolwiek jechać. Podobno afrykański front do nas zawitał. Mimo to wybrałam się na włóczęgę rowerową na Podlasie. Dziwna to była podróż – gdy tylko na mojej drodze pojawił się kawałek cienia, to się w nim chłodziłam, jechałam więc wolniej, ale za to uważniej.
Nadeszło południe. Wokoło pustka, wszędzie tylko przepalone od słońca pożółkłe trawy i zboże. Żadnych domów, żadnych drzew, żadnych krzaków. Rozgrzany (lekko już plastyczny), czarny asfalt dodatkowo podnosił temperaturę powietrza. Po cholerę się tak męczę? Nie wiem.
Wielki dąb absolutnie odcinał się od otoczenia – był jedynym drzewem na horyzoncie. Dużo cienia i chłodu mi podarował. Obok stała kapliczka stara jak świat (lub przynajmniej w wieku tego dębu), w środku jednak nowiutka, betonowa Maryjka.
Dojeżdżając do wsi zapytałam staruszki siedzącej na ławce przy drodze o starą wersję rzeźby.
-Ano Pani, ktoś ją popsuł, to wymieniliśmy na nową w zeszłym roku.
– A stara? Co się z nią stało?
– Sołtys zabrał, pewnie wyrzucił.
Do sołtysa trafiłam łatwo. Maryjka stała (a w zasadzie leżała, bo stać już nie mogła) w szopie, za traktorem. Faktycznie mocno pokiereszowana, ale do naprawy…
Dalszą część podróży przez upał pokonałyśmy już we dwie – ja i Mama wu Mvua. , którą najpierw przeklinałam (nieporęczna i nielekka), potem opowiadałam o swoich kłopotach, a na koniec poprosiłam o deszcz.
Spadł godzinę później, a na niebie ukazała się piękna tęcza.